The adventures of Heather, Wiet & Miles

De stad Memphis is gesticht op een “bluff”, de geografische term voor een stijle oever. Elke keer dat de Mississippi rivier overstroomde, bleven de bluffs gespaard. Niet moeilijk dat hier al lang voordat er sprake was van de Verenigde Staten een nederzetting stond. Indianen hadden er een vestiging, de Fransen bouwden er een fort en later de prille VS. De plek in Memphis waar die fasen van de geschiedenis allemaal te zien zijn is het Ornamental Metal Museum: er ligt een Indiaanse grafheuvel die de Fransen later uitholden voor de verdediging van het fort, en de Amerikaanse marine bouwde er een hospitaal. In een van de gebouwen van dat – nu lege – hospitaal zit het nationaal museum voor smeedkunst. En dat museum heeft een prachtige beeldentuin, met uitzicht over de Mississippi. En hier organiseert vrijwilligersradio WEVL elk jaar zijn benefietconcert “Blues on the Bluff”. Dit allemaal ter verklaring van de titel…
Bethany en een vriendin, Megan, trokken samen met ons erheen. Alleen al aan de auto’s op de parking zag je al gauw dat dit geen Rock Werchterachtig festival is: veel hybride wagens, een mini Cooper, en opvallend weinig pick up trucks. In de beeldentuin (“op de wei”) werd het nog duidelijker: afgezien van de kinderen die door hun ouders waren meegetroond waren wij zowat de jongste festivalgangers. Veel culture vultures, Memphianen van gemiddelde leeftijd, ja zelfs enkele fietsers, het Radio 1-publiek, zeg maar. Het aantal zwarten was op één hand te tellen.
We zochten ons een zacht streepje gras onder een dikke boom en maakten het ons gemakkelijk. Megan vertelde ons over haar tatouages. De tatouage op haar enkel had ze samen met haar moeder laten zetten; ze hebben allebei dezelfde. En die gekleurde doodskop op haar rug, opgetrokken uit fruit (aardbeien als ogen) was een kadootje van haar grootouders. Megan was entertainend gezelschap.
Ondertussen gaven de muzikanten het beste van zichzelf in de kiosk van het museum. Kenny Brown gaf een staaltje van back to basics blues: een man met een gitaar, die treurt over hoe zijn wijf ‘m geleft heeft. Daarna vrolijker werk met de Bo Keys, een groep van zwarten en blanken, intussen ook van middelbare leeftijd. Ze hebben een ijzersterke blazersectie, en hebben goed geluisterd naar de soul van het legendarische Stax Records. De zon ging langzaam onder boven de rivier, de dansvloer liep vol, de muzikanten hadden er zin in. Toen de bassist de wahwah inzette van Theme from Shaft kon mijn avond niet meer stuk.

Voor wie het nog niet wist: op 22 augustus staan we terug op Belgische bodem, en deze keer blijven we er. Wiet heeft het nieuws afgelopen week meegedeeld op zijn werk, en daarmee is het nu helemaal officieel. Onze paperassenmolen draait op volle toeren: we hebben vliegtickets, we wachten op een offerte om onze spullekes te verschepen naar Schaarbeek, en een kleine wervelstorm aan formulieren is onderweg vanuit Washington en Brussel om de hinkstapsprong over de oceaan zo vlot mogelijk te laten verlopen. We schakelen over naar afscheidsmodus.

Na zijn eigen vingers heeft Miles nu ook de smaak te pakken voor Wiet zijn oor. Help!