Sinds de geboorte van Miles was onze actieradius beperkt tot zo’n 50 km – de afstand tussen ons appartement en Heather haar ouders; een boogscheut naar Amerikaanse normen. Maar vorig weekend studeerde Amy af aan de Law School van Missouri in Columbia. Nu moesten we wel de baan op, weg van onze veilige cocon. Dus snoerden we Miles zaterdagochtend vast in zijn babyzitje en begonnen aan  de kleine 650 km naar het universiteitsstadje. 

Zoals de Mens al zong: Tot aan de brug en na de brug rij je naar rechts. Zo rij je naar Columbia, over de Mississippi, en dan de loop van de rivier volgen door Arkansas. Zo reden we door de Mississippi Delta, urenlang. Zo plat als een pannenkoek. Menig automobilist is hier al in slaap gesukkeld achter het stuur, zo saai is het lansdschap er. Wijdse vlakten, armada’s van cumuluswolken varen je tegemoet. Aan de rand van de snelweg liggen droevige dorpjes: caravans die wortel hebben geschoten, hun hof vol autowrakken. Nee, geef mij dan maar de uitlopers van de Ozark Mountains die je beklimt als je Saint Louis nadert. Frisse bossen, liefdevol gespreid over rollende heuvels. Hier en daar komen de rotsen piepen, waar de ingenieurs van het Department Of Transportation indertijd beslisten dat de berg te hoog was voor de snelweg en dus moest uitgeslepen worden. 

We passeerden Saint Louis, en reden weg van de rivier. De namen van de stadjes langs de Mississippi klinken dikwijls Frans – Girardeau, Saint Louis, etc. – dankzij de expedities die de Fransen er indertijd organiseerden. Dieper in Missouri klinken de namen dan weer eerder Duits – zoals Hermann en Innsbrook (hebt g’em?) – dankzij de actieve immigratiepolitiek van enkele Duitse organisaties indertijd.

Miles gedraagde zich voorbeeldig en had maar enkele borstvoedingsstops nodig. Daardoor stonden wij al na een luttele zeven uur rijden in Columbia.

We vonden de rest van de familie Moore in een goed restaurant en tafelden rustig the night away. We sliepen in een hotel naast de snelweg en trokken de volgende dag ons zondags kostuum aan voor de hooding ceremony. In het Jesse Hall Auditorium bezong het kruim van de academische advocaten  Amy en haar klasgenoten. De gouverneur van Missouri stak een speech af. Hij vertelde  over de populariteit van advocatenmoppen – “What are 10000 lawyers at the bottom of the ocean?” “A good start.” – en hoe het de plicht is van deze lichting studenten het aanzien van het beroep te herstellen. Even later liep Amy in haar toga het podium op, kreeg een mantel om haar schouders – de hood – en was advocaat. Wij fier.