The adventures of Heather, Wiet & Miles

De baby is gedraaid en ligt helemaal klaar voor de laatste rechte lijn van de negen maanden. En Heather omschrijft haar rib als “zo goed als nieuw”. Wij blij.

For those attending the baby shower for Heather & Wiet at on February 14th.

(Deze boodschap is enkel bedoeld voor de bezoekers van de baby shower op 14 februari.)

We would like to have a “green” baby shower, with products that are good for the baby (no nasty chemicals, like phthalates or BPA) and good for the environment as well. More wood, less plastic. We like bright colors, modern patterns, or solid colors. We don’t mind getting something you made yourself, on the contrary. We realise some of the items on our list are kind of expensive. Therefore, feel free to go in together to buy something. If you are looking for a co-buyer, the organiser of the shower can try to hook you up with someone, or a gift card can go toward a larger purchase.

We are registered with Babies-R-Us: http://www.babiesrus.com/ControllerServlet?registryNumber=54559425&target=search

We also have some ideas that we couldn’t find in that store, those are listed below. Please inform the organiser of the shower if you get something that is not registered, so it can be taken off of the list (and so we don’t get three nasal aspirators).

• contributions to our cloth diaper service fund ($30 for one week) More info, see http://www.myspace.com/seedlingdiapers
• mobile for over bed
• picture developing gift cards, for instance at Walmart
• baby blanket
• 4 regular towels
• Burt’s Bees baby products
• vaseline
• baby toys
• something you made yourself
• gift card for catering/take out, for when our little one doesn’t leave us time to cook
• gift cards from the following stores: Target, Kroger, Walmart, Whole Foods

If you want to get us something that is not on this list, here’s what we already have:

• sling/wrap carrier
• baby swing
• baby bouncer
• clothes
• boppy pillow
• car seat
• stroller

Hier om de hoek ligt het Lorraine Motel, waar  Martin Luther King op 4 april 1968 werd neergeschoten. Memphis heeft de moord nooit goed verteerd, en tot vandaag zijn de relaties tussen blank en zwart gespannen. 19 Januari was een officiële feestdag in de VS, de Martin Luther King Day – behalve voor architecten, uiteraard. Het was een mooie aanloop naar de inauguratie van Barack Obama als eerste zwarte president. 

Vanmorgen trok Wiet met enkele collega’s naar het advocatenkantoor naast Hord Architects. Onze Republikeinse collega’s bleven tandenknarsend achter. We schaarden ons naast de advocaten achter hun flatscreen en keken naar CNN. Zo zaten we daar, drie blanken en drie zwarten. We zagen hoe Obama zijn eed aflegde, en een inspirerende speech af stak. Er werd veel gelachen, er werd veel geknikt – zo van “Goed gesproken” – en er werd een krop weggeslikt. 

’s Avonds gingen Heather en ik eten in the five spot, een nieuw restaurant bij Ernestine & Hazel’s. We waren de enige gasten, en de kok/garcon hield zowel het café als het restaurant open. Het was er fris, en de helft van de opties op het menu was niet beschikbaar. Kok Murphy zei dat de business eerder slow was, dat hij probeert de winter door te komen. Maar hij had goede hoop dat het dan beter zou gaan. En natuurlijk had hij naar de inauguratie gekeken. 

Ze staan er niet goed voor, de Amerikanen. Hun economie ligt op haar gat. De vorige president heeft het land terug gebracht naar de middeleeuwen: op kruistocht naar het Midden Oosten, foltering is okee, milieuproblemen worden genegeerd, en de scheiding tussen kerk en staat op de helling. Niet zo lang geleden leek het nog alsof een meerderheid van de Amerikanen achter dit beleid stond. En dan volgt een bocht van 180 graden, en kiest het land overtuigend een zwarte president. Het lijkt alsof Amerika als een fenix uit haar as verrijst.

Daarop hoopt men hier toch. Op business, op een betere verstandhouding tussen blank en zwart. Obama’s populariteit zit vandaag op 80%, veel meer dan er ooit op hem gestemd hebben. Vandaar dat iedereen nu al kan spreken van “onzen Barack”.

Aangezien het al even geleden was dat we op deze blog nog iets vertelden over onze uk in wording, hierbij een inhaalmaneuver.

We zijn in de 33e week. Twee weken nu al gaan we naar de zwangerschapsles. Elke zaterdagvoormiddag komen we met zo’n zeven andere koppels samen in het huis van onze lerares, en murwen ons met z’n allen in haar living. ‘t Is een bonte bende. Er is een koppel van het platteland van Arkansas, met een heel dik accent, dat met een monster van een pick up truck rijdt, met daarop een sticker “McCain – Palin 2008”. En dan zijn er natuurlijk ook de alternatieve koppels, zij vegetarisch en hij met een kunstig brilleke. Stuk voor stuk sympathieke mensen. 

Onze juf hanteert de Bradley-methode, aangepast voor thuisbevallingen. Er was toch wat sprake van drempelvrees toen we op de grond allerlei – soms gênante – oefeningen deden, zo omringd door onbekenden. Maar het doet deugd om eindelijk eens wat mensen tegen te komen die hetzelfde meemaken. Elke week zorgt een ander koppel voor een snack, en wij mochten de spits af bijten. Onze rode pepersoep was een schot in de roos.

Bij Heather’s laatste bezoek aan de vroedvrouwen werd vast gesteld dat de baby nog niet gedraaid is. Da’s geen ramp; er is nog tijd. Maar voor de zekerheid werd ze toch doorverwezen naar een chiropractor. “Wat heeft een chiropractor daar nu mee te maken?” was ook mijn eerste vraag. Maar de  chiropractie heeft de Webster-techniek ontwikkeld, waarmee ze babies kunnen laten draaien, schijnt het. We hopen het. Vanmorgen had Heather haar eerste sessie, en de man wist blijkbaar wat hij deed. En passant stelde hij ook vast dat haar ribfractuur goed aan het genezen is. Op naar week 40.

Wij hadden een spellekesavond georganiseerd voor oudejaar, en zouden daarna nog even binnen wippen bij Brandon en Erin, een tof koppel dat ons geïnviteerd had voor hun feestje “Happy New Hangover”. Helaas, het draaide anders uit.
Heather heeft al meer dan een maand last van een hardnekkige verkoudheid. Op 31 december was ze nog monter naar haar werk vertrokken voor een korte werkdag, blij met de vaststelling dat ze nu eindelijk aan de beterhand leek. ’s Middags voelde ze tijdens alweer zo’n hoestbui plotseling iets in haar zij knappen. Gruwelijke pijn was het gevolg. Toen het ergste achter de rug was reed ze naar de dokter. Die zei dat er misschien een spier verrokken was, of een pees geknapt, of zelfs een rib gebarsten was. Enfin, er was niet veel aan te doen en zware pijnstillers mocht ze niet nemen. Wiet was ondertussen bij de dokter toegekomen en nam haar mee naar huis. Alle plannen werden afgebeld. Heather installeerde zich zo bewegingsloos mogelijk en we spendeerden de rest van de avond voor de tv. We wouden het aftellen op tv volgen zodat we toch een beetje het gevoel zouden hebben er bij te zijn. Dat aftellen kwam maar niet. Pas om vijf na middernacht hadden we door dat we naar een heruitzending van het nieuws aan het kijken waren…
Na een al bij al incidentloze nacht ging het op 1 januari van kwaad naar erger. Rond tien uur zag Heather het echt niet meer zitten en reden we naar spoedgevallen. Daar werd ze iets beter opgevangen dan bij de dokter de dag er voor, en kreeg ze een iets stevigere pijnstiller. De baby heeft er blijkbaar niks van gemerkt. Terug thuis kwam professioneel verzorgster Sheila Heather in de watten leggen, zodat Wiet de noodzakelijke boodschappen kon doen (winkels sluiten hier amper op nieuwjaar).
Kortom: we waren niet echt in feeststemming. Enig lichtpuntje was een korte skypesessie met onze vriendjes in Blanden. Nieuwjaar 2009 zullen we niet snel vergeten.