The adventures of Heather, Wiet & Miles

Zoals de Rode Duivels België soms lijken samen te houden, zo brengt het basketbalteam de Memphis Tigers de inwoners van deze stad bij elkaar. Memphianen lopen zelden warm voor hun stad, maar toen de Tigers begin dit jaar de nationale finale speelden gaf dat een zelden geziene opstoot van trots en saamhorigheid. Gisteravond mochten we voor het eerst met eigen ogen zien waaraan we dat te danken hadden.

Wakkere lezers van onze blog moeten nu in de war geraken. Hoe? De Memphis Tigers was toch een footballploeg? Een woordje uitleg. Er zijn twee circuits: het professionele circuit – NBA voor basket, NFL voor football – en het college circuit. Dat laatste is voor universiteitsteams, en dient als springplank naar het professioneel circuit. Elke universiteit kiest een mascotte, en alle teams – basket, football, … – worden daar naar vernoemd.

Een hinkstapsprong – per tram – van ons appartement verwijderd ligt Fedex Forum, een enorme arena voor concerten en wedstrijden. Dankzij de contacten van Bob, manager bij Fedex, kregen wij tickets voor het balkon. De gezusters Moore en Wiet dus daarheen. De tribunes zijn zo stijl dat je er hoogtevrees van zou krijgen. Vooral Heather had daar wat last van, aangezien haar zwaartepunt niet meer ligt waar het zes maand geleden lag. Na een – naar Amerikaanse normen – bescheiden intro was er de tip-off tussen de plaatselijke helden en de Cincinatti Bearcats. Twee keer twintig minuten later hadden de Tigers gewonnen, maar hadden ook veel kansen laten liggen. Zo gaan ze niet opnieuw in de finale geraken…

Daarmee hebben we nu ongeveer de complete serie Amerikaanse sporten afgewerkt: we hebben baseball-wedstrijden bijgewoond, footballmatchen en en een basketball game. Basketball steekt met kop en schouders boven de rest uit.

Aan al zij die denken dat Amerikanen geen cultuur hebben: u dwaalt. Ik weet dat in de wetenschap een voorbeeld geen bewijskracht heeft, maar de wetenschap moet een uitzondering maken voor de geniale radioshow a Prairie Home Companion. Toen de tv nog niet was doorgedrongen tot de meest geïsoleerde uithoeken van de VS was de radio de belangrijkste bron van entertainment. Dat was vooral het geval in het rurale midden van de VS – the Heartland – op de prairie. Vandaar de naam.

De show was al ouderwets toen hij van start ging in 1974. Zijn fans mogen de bedenker, Garrison Keillor, dankbaar zijn dat hij voor het medium radio koos, want hij is echt niet moeders mooiste. Maar hij heeft een stem van flanel. Elke week praat hij een live show van twee uur aan elkaar, meestal vanuit  zijn geliefde Fitzgerald Theatre in Saint Paul, Minnesota. Zijn compagnons en hij vertellen verhalen, zingen liedjes, en als ze zelf eens zwijgen laten ze een lokale folklegende spelen. Op verplaatsing inspireert hij zich op plaatselijke bekendheden, al is dat dan iets banaals als de Duitse worsten waarvoor Cincinnati zo bekend is. De verhalen gaan over alledaagse dingen die zich in grote steden en kleine dorpen afspelen. Het zijn rollenspellen, waarbij alle geluidseffecten op het moment zelf worden gecreëerd. De man die onder water doedelzak speelt en wordt aangevallen door een haai is mijn favoriet, denk ik. Je zou vermoeden dat dit soort shows – beetje ouderwets, focus op small town America, country muziek en een gebrek aan vuile taal – vooral bij conservatieven in de smaak valt, maar er wordt regelmatig met George Bush gelachen en met de republikeinen in ‘t algemeen. 

Dit ga ik missen.

Hier in Memphis

doet het kwik nogal raar

nu eens laag, dan weer hoog;

alweer geen witte kerst dit jaar.

Op kerstmis hier veel jolijt,

lekker eten, en cadeaus zo fijn.

Hopelijk bent u ‘t met ons eens:

editie 2008 mocht er zijn.

te laat voor de kerst 

en te vroeg voor ‘t nieuw jaar:

fijne feesten en

een 2009 wunderbar.

Zoals het een wakkere lezeres al was komen te ontvallen: het is de laatste tijd erg rustig geweest op deze blog. Dat komt omdat Heather en Wiet nog weinig avonturen beleven. We hebben allebei wat gesukkeld met de gezondheid de afgelopen week. Heather had een stevige verkoudheid te pakken (de helft van de VS is bedekt met een statistisch onwaarschijnlijk koudefront) en Wiet sukkelde wat met zijn rug. Dat resulteerde in veel gewoel en veel gehoest ’s nachts, met kleine oogjes als gevolg.

Dus voorlopig zitten we in winterslaapmodus.

Santa in Memphis

Vorige week vierden ze hier Thanksgiving. Deze traditie herinnert aan die eerste winter die de Pilgrims in New England moesten doorkomen. Toen hun eten op was hebben de Indianen hen wat eten gegeven, en hun getoond hoe ze in dat klimaat konden eten verbouwen. De Pilgrims kwamen de winter goed door, en toen ze terug op krachten waren maakten ze de Indianen een kopje kleiner. En daarom wordt hier dus massaal kalkoen gegeten op de laatste donderdag van november. 

Heather knutselde een cheesecake in elkaar met pompoen en geitenmelk, en daarmee trokken we naar Collierville. Tijdens Thanksgiving word je verondersteld veel kalkoen te eten, te luieren en naar de football te kijken. Zoals het een goeie immigrant betaamt deed ik dus niet veel die dag. Alles bij elkaar verschilt het niet zo van familiefeesten bij ons…

En bij gebrek aan Sinterklaas is Thanksgiving ook de aftrap van het kerstseizoen. De dag na Thanksgiving start de koopjesperiode voor Kerstmis. Winkels openen hun deuren om 5 uur ’s ochtends, en dan staan er dikwijls al lange rijen aan te schuiven. Die vrijdag heet “Black Friday”, en niet zonder reden: In New York is een bediende van Walmart gestorven nadat de wachtenden de deuren hadden ingebeukt en de man hadden vertrappeld. Dus bleef ik ver weg van elke winkel.

’s Avonds trok de holiday parade door onze straat, tuba’s en fanfaredirecteurs inbegrepen. Achteraan de stoet reed een dikke 18-wheeler met daarop een slee en een handvol rendieren, en Santa Claus die weelderig snoep rondstrooide. Zie ginds komt de stoomboot, maar dan in ‘t Amerikaans. Vanaf nu af aan zal het één en al Jingle Bells zijn die door de straten weerklinken, tot in den treure. Ik kijk al uit naar 26 december…