The adventures of Heather, Wiet & Miles

To non-Americans this is a rather confusing word: “football” here is what we’d call “American football”, and what we call “football” is named “soccer” here. So yesterday we got to see our first game of (American) football: The Red Dragons, team of Carter – the son of Mike and Angela, Heather’s cousin – was playing against the Eagles. Because they’re only seven, they don’t get the robot-like attire the adult players wear. No pads, no helmets, just flags sticking out of their pants. Lose your flag and you’re down. Apparently this alternative rule has lead to players losing more than just their flag on numerous occasions. As a spectator, the game is hard to get involved in if you don’t know the rules. Luckily uncle James and aunt Cathy were visiting, and James introduced Wiet into the wonderful world of football. Despite our fierce support, the Dragons went under, their first loss of the season. But they still got to pass under a human arc de triumph.

Je kan Memphis verdelen in drie stukken: downtown – het centrum, waar wij wonen – midtown, en de suburbs – de buitenwijken. Midtown combineert het beste van downtown en suburbs: er komen veel dingen door elkaar voor – restaurants, winkeltjes, scholen, appartementen en huizen – en het is er groen. Maar maak u geen illusies: er zijn in midtown ook wijken waar je ’s morgens kan merken dat iemand de batterij uit je auto heeft gestolen. In midtown wonen overwegend Obamasupporters, in de buitenwijken vooral McCainaanhangers, vermoed ik. 

Het centrum van Midtown is het kruispunt van de straten Cooper en Young. Toen de overheid deze wijk meer dan twintig jaar geleden bestempelde als achtergestelde buurt besloten de bewoners er zelf iets aan te doen. Ze organiseerden een straatfeest en knapten de buurt op met de opbrengsten ervan. Vandaag is het een bijna hippe buurt met vintage-klerenwinkels en alternatieve restaurants. Daar trokken wij gisteren heen voor de 21e editie van het buurtfeest.

Het was er koppen lopen, ondanks de slechte weersvoorspellingen. Het buurtfeest is een kruising tussen een festival, een braderie en een rommelmarkt. Heel alternatief Memphis kwam er op z’n paasbest voor: dansende oma’s, ruige rappers, punkers, rock chicks op rolschaatsen, en zelfs de enkele Schot in kilt. 

In de meeste rangschikkingen van steden scoort Memphis slecht: in lijstjes zoals criminaliteit staat de stad bovenaan, in lijstjes als fietsvriendelijkheid bengelt ze onderaan. Een zwart-wit beeld. Op dagen als gisteren kan je zien dat Memphis ook kleurrijk kan zijn.

Jasper, Kirsten en Sara – Wiet’s broer en (schoon)zus – hebben een hilarisch filmpje in elkaar gezet voor Heather haar verjaardag. Verhuizen naar een ander continent wordt iets draaglijker dankzij het internet…

Wiet heeft altijd al een hekel gehad aan GSM’s. Het is een excuus om je niet aan afspraken te houden, het is gedwongen consumptie, je hebt nooit eens rust, etc. Redenen genoeg om te zeggen: thanks, but no thanks. Maar deelnemers aan Wiet’s vrijgezellenfeest zullen zich herinneren dat hij toen een dure eed zwoer: als Heather zwanger wordt, zou hij zich een GSM aanschaffen. Kwestie van bereikbaar te zijn wanneer die baby beslist zijn blijde intrede te houden. En belofte maakt schuld. Dus heeft hij zich een LG telefoon aangeschaft en een bescheiden abonnement bij Verizon. Daarmee wordt de groep geheelonthouders weer iets kleiner. Bericht aan deze groep: ik deserteer.

Heather heeft zich de laatste maanden zelden niet misselijk gevoeld, Wiet heeft de afgelopen weken serieus hard moeten werken, en maandag werd Heather dertig. Redenen genoeg voor een weekendtrip. En waar beter op zijn effen komen dan in Hot Springs, Arkansas, het Spa van Amerika. Het kleine stadje heeft zich indertijd in een nauwe vallei gewrongen. Er is net plaats genoeg voor één straat met twee rijen gebouwen: Bathhouse Row. De ongerepte natuur – Hot Springs ligt middenin het oudste National Park van de VS – en de warmwaterbronnen hebben indertijd heel wat zieken naar Hot Springs gelokt, in de hoop op een medisch mirakel. De badhuizen die de genezende kracht van het bronwater promootten beleefden hun hoogdagen in de jaren twintig. Zelfs Al Capone kwam hier overwinteren. Hij huurde dan een heel verdiep af in het Arlington Hotel. Niet toevallig ook ons hotel. Je vindt er de vreemde combinatie van bourgeoisie en motards, en dat weekend ook veel vluchtelingen van orkaan Gustav, die zich nagelbijtend in de Budweiser gooiden en Wiet vroegen of hij wou mee komen op eendenjacht in de Bayou.

Zaterdagavond dineerden we op een rivierboot, de “Belle of Hot Springs” tijdens een tochtje op Lake Hamilton. Puur toevallig zaten op het benedendek vooral blanken en bovendeks vooral zwarten. Na het eten probeerde de gastvrouw ons op de dansvloer te krijgen met slappe slows en huilerige country. Het lukte alleen bij de aangeschoten gasten. Wij gingen eens bovendeks kijken, en daar stond de dansvloer vol. Iedereen ging uit zijn dak op pompende R&B. Ik dacht aan Lou Reed’s song “I wanna be black”, en ik kon er in komen.

De volgende dag bezochten we Garvan Woodland Gardens, een botanische tuin die wordt onderhouden door de faculteit landschapsarchitectuur van de Universiteit van Arkansas. Funky flowers, pittoreske maar weinig geloofwaardige watervallen, en algeheel Zen. Fay Jones, waarschijnlijk de laatste architect die nog al zijn plannen met de hand tekent, heeft hier een paviljoen en een kapel neergezet. Het leek soms of we in de Lord of the Rings waren terecht gekomen.

Maandag bezochten we de badhuizen. Heather kreeg een pedicure en Wiet een welkome massage. The Fordyce bathhouse is omgebouwd tot museum. Je vindt er fitness- en saunatoestellen die je eerder in een middeleeuwse martelkamer verwacht: hoge-drukreinigers voor ’s mans derrière, een stoomtank waaruit enkel je hoofd naar buiten steekt, en een elektrisch bad waarin officieel nooit iemand is omgekomen. We sloten ons weekend af met een stevige klim naar de uitkijktoren van Hot Springs.

Hot Springs, net wat we nodig hadden.

… dankzij al uw vrolijke reacties. Bedankt iedereen, uw mails en blog comments lezen was als een warme douche nemen.