The adventures of Heather, Wiet & Miles

Vorige week leidde de pastoor van een kerk met bouwplannen Wiet rond op zijn ‘campus’. De school had stabiliteitsproblemen en werd gestut. Mexicaanse bouwvakkers legden de funderingen bloot. Ze groeven diepe putten, niet breder dan zijzelf, waaruit enkel hun hoofd stak. “Harde werkers”, zei de pastoor. “Dat hebben jullie wel, immigranten, een sterke werkethiek.” schouderklopte de pastoor me misplaatst. “Jullie weten tenminste waarvoor jullie werken.” Ik zei maar niet te veel terug.

Deze immigrant heeft de afgelopen week vooral aan paperasserij gewerkt. Belastingen in België, kwartaalbijdragen voor het IRS, een belachelijke rekening van Electrabel die plotseling opduikt, een nieuwe identiteitskaart van het consulaat in Atlanta, … Daar gaat mijn vrije tijd, om niet te spreken van mijn centen, allerlei planning ten spijt. Gelukkig heb ik een goed secretariaat in Kessel-Lo (nog eens bedankt, ma en pa).

Hoe gastvrij de plaatselijke autochtonen hier ook zijn, men (ja, wie eigenlijk?) maakt het een migrant niet makkelijk. Enfin, als u nog eens een migrant tegen komt en hij ziet er een beetje bezorgd uit, dan weet u waar het aan ligt…

Heather went to her first day of work today!

While I am still looking for long-term employment more fitting of someone with a master’s degree, I’m enjoying doing some free-lance work at Scale Models Unlimited where I used to work before moving to Belgium.  I’m really glad to be doing something out of the house, I like my co-workers a lot, and I get to play with wood and paint and the laser cutting machine.  The fact that its a 2-minute bike ride from our front door isn’t bad either.  Oh, and its pretty much neccessary to show up in jeans and a t-shirt.  Check out the wooden orchid sculptures – exact biological replias- that my boss, Kamran, creates in his spare time. Now that’s some incredible patience.

Heather gets involved in the Memphis debate and immediately gets entangled… (see comments 12 through 14).

Even een praktische mededeling: we hebben vliegtickets gekocht en vertoeven van 1 tot 9 november op Belgische bodem. Tot dan?

Het kan niet gezegd worden dat architecten hier sukkelaars zijn als ze zich een eigen zeilboot kunnen veroorloven. Neem nu Matthew, Wiet zijn collega. Hij heeft een klein zeilbootje, type thistle, liggen aan het Arkabutla meer in Mississippi. Akkoord, ‘t is een aftands bootje, maar toch.

Om de stress van de week achter zich te laten rijdt Matthew minstens een keer per week naar Arkabutla. En gisteren mochten wij mee. Beetje nerveus, Bart Kaëll en Heather’s vader indachtig (“Is that the lake with the alligator?”).

Maar zonder reden: Matthew is een ervaren skipper, zijn thistle is zee- of minstens meerwaardig,  de wind zat goed, en geen alligator te zien. Zeilen is zalig. Touw vieren, naar de andere kant (stuurboord? bakboord?) springen, overhellen tot de rand bijna de waterlijn raakt. Geen gezever met een motor, dat doodt de romantiek. En dan een rustig plekje zoeken, zwemvest uit en overboord. 

Matthew heeft al veel religieuze watertjes doorzwommen, en is momenteel min of meer agnost. Terwijl hij ons door de golven taxiede zei hij: “This is my religion.” Ik kan er in komen.

Vorige week donderdag moest Wiet naar een vergadering. Twee vergaderingen, eigenlijk, één voor en één na het eten. Dus gaan we op restaurant met de bouwheer en mijn collega’s. Het eten is lekker, de bediening sympathiek. Onze ober, Daniel, is een jonge, zwarte kerel. 

Na het eten ga ik naar de WC. Daar kom ik onze ober tegen. We geraken aan de praat. Hij vraagt me waar ik zoal uitga. 

“Earnestine & Hazel’s, bijvoorbeeld. En gij?” 

“Verschillende plaatsen. Maar weet ge, ik zal u mijn telefoonnummer geven.”

“Oh…kee.” Voor ik het weet heb ik een briefje met zijn telefoonnummer in de hand. 

“En geef me uw nummer ook ineens.” zegt hij. 

“Euh…” Een beetje overdonderd som ik de cijfers van mijn telefoonnummer op.

Ik ga naar mijn vergadering en peins er verder niet meer op. Om half tien kom ik thuis, moe maar tevreden. Ik plof in de zetel en de telefoon gaat. ‘t Is Daniel. Of ik zin heb om op stap te gaan. Ja, nu onmiddellijk. Ik wimpel hem af. “Bel me maar” zegt hij nog.

Ikzelf was er niet zeker van maar iedereen die ik het vertel hier zegt dat Daniel een date wou. Tot nu toe was het altijd Heather die aanzoeken kreeg. De wijkagent die vraagt of ze al getrouwd is. De buurman die vraagt of wij een open relatie hebben. Haar beurt om jaloers te zijn…

Belgium? Is that in Italy?

So do you speak Belgian?

A country? I thought Belgium was a chocolate factory…

To go from Belgium to Switzerland, don’t you need to cross a sea?

If the government collapses because of Brussel-Halle-Vilvoorde, will you get a military dictatorship?