Vergeleken met cyclonen en aardbevingen in Azie lijken de tornado’s in de VS klein bier. Van dichtbij bekeken denkt een mens daar toch anders over.
Vorige zaterdagavond reden we naar huis na een bezoek aan tante Cathy en nonkel James in Fulton, Mississippi. In de verte flitste de hemel wat. Niet erg. Een kwartier later zagen we de bliksem de hemel in twee scheuren. Waar je in Belgie geluk moet hebben om een bliksemschicht te zien, blijven ze hier secondenlang door de lucht klieven. Mooi, dacht ik toen nog. Toen begon het te regenen. Ik zet de ruitenwissers in hun kalmste stand.
We rijden door Holly Springs. De vrolijke bluegrassmuziek op de radio wordt plotseling onderbroken door een lang en hoog gepiep. Stilte. Dan een krakende stem van de National Weather Service. Ik stel me voor dat zo een oorlog begint: vanuit een bunker wordt iedereen opgeroepen de wapens op te nemen tegen de invallers. De stem waarschuwt voor tornado’s, mogelijks in volgende county’s: Holly Springs. Ik zet de ruitenwissers wat sneller. Zouden we hier geen schuilplaats zoeken? Na wat heen- en weergebel met Heather haar familie (die is dit soort weer gewoon) besluiten we door te rijden. De ruitenwissers zwiepen nu snel over en weer, maar hebben nog steeds moeite om die rivier op onze voorruit in te dammen. Even later zie ik alleen nog maar een regengordijn. Ik rij nog vijftien per uur op de snelweg. We zetten ons aan de kant. De krakende stem komt nu om de vijf minuten op de radio, en geeft aanwijzingen. “Wanneer je een geluid hoort als een goederentrein die over je auto rijdt betekent dit dat de tornado pal boven je is. Spring dan in de gracht en ga plat op je buik liggen.” Wiet’s moeder kijkt bedenkelijk naar de gracht naast ons die ondertussen een kolkende rivier is geworden. Ik ben nu echt bang. Niet griezelfilmbang, maar bang à la: Zo ga ik dus dood.
Plotseling nemen wind en regen af. De tornado heeft ons gemist. In een motregenbuitje start ik de auto terug. De volgende dag blijkt dat diezelfde storm meer dan twintig mensen heeft gedood. Wij hebben een goede engelbewaarder.
15 mei, 2008 at 1:00 am
wow. daar word ik toch even stil van.
23 mei, 2008 at 2:28 am
Ik krijg kou als ik dit lees.
17 juni, 2009 at 9:23 pm
[...] Maar ik dwaal af: heel het weekend raasde een serie stormen door het zuiden en zoals gewoonlijk – herinner u – werd het noorden van Mississippi hard getroffen. We zaten even zonder elektriciteit. Maar na [...]