The adventures of Heather, Wiet & Miles

           Ik zit vorige week rustig in mijn Economist te lezen (de Amerikaanse Knack). Wie schetst mijn verbazing als daar plots Lucky Luke verschijnt, paginagroot dan nog wel. Reclame, niet voor een product of een bedrijf, nee voor een land. Hoera.Een kleine rondvraag bij familie en collega’s hier (toegegeven, geen representatieve snede uit de Amerikaanse bevolking) leert snel dat de cowboy die sneller schiet dan zijn schaduw in de VS volslagen onbekend is. Enkel Matthew, mijn collega die tot zijn twaalfde in Frankrijk heeft gewoond kent Lucky Luke. Maar hij is er wel van overtuigd dat het een Franse strip betreft. Onze premier wil uitpakken met een van de weinige zaken waarvoor Belgie bekend is. En het siert hem dat hij het doet met de negende kunst en niet met bier of chocola, gelukkig. Helaas zijn we ook voor onze strips niet bekend. Benieuwd hoeveel investeerders overtuigd worden door deze reclame. 

Op 17 maart is granny Sam gestorven in het huis van haar dochter, Cathy, in Fulton, Mississippi. Cathy is de vrouw van James, Heather haar nonkel. Granny Sam – niet te verwarren met granny uit de vorige blogpost – was technisch gesproken niet Heather haar grootmoeder, maar aangezien James en Cathy zelf geen kinderen hadden, en aangezien Heather en haar zussen geen van hun grootvaders hebben gekend, fungeerden Sammie en wijlen haar man als 3e paar grootouders.

Granny Sam was een taaie. Hoewel haar gezondheid al jaren achteruit sukkelde hakte ze nog regelmatig een slang aan stukken als die te dicht bij het huis kwam. Het was een echte Southern belle, die al die 87 jaar nooit uit Fulton is weggeweest. Ze had een kookboek ‘Being Dead Is No Excuse: The Official Southern Ladies Guide To Hosting the Perfect Funeral‘. Om maar te zeggen dat ze haar eigen dood op voorhand al relativeerde.

Donderdag zijn we naar de begrafenis geweest. Het was een mooie mis in een mottig gebouw. Granny Sam lag opgebaard en ze zag er tien jaar jonger uit. Alleen haar hand was nog steeds verwrongen tot een klauw, door de artritis. Tussen twee snikken door lachte Cathy dat de begrafenisondernemer haar ook zo’n facelift mocht geven. Er werd veel gesnotterd en gesnoven (Amerikanen snuiten hun neus niet) maar achteraf werd er hartelijk gelachen. Er werden verhalen uit de oude doos boven gehaald, er kwamen familiegeheimen boven drijven, en er werd goed gegeten. Een Southern begrafenis is niet mis. 

Toen ze een pak jonger was – Heather’s moeder was nog niet geboren – kwam granny te weten dat haar man haar bedroog. Tenminste, dat dacht ze… Ze besloot haar vent te confronteren als hij thuis kwam. Het werd later. Ze zou hem eens goed haar gedacht te zeggen. Het werd nog later. Wat een smeerlap, eigenlijk. Het werd nog later. “Ik maak ‘m kapot!” Ze haalde de tweeloop boven, en richtte hem op de voordeur, die niet veel later open draaide. Enter the nietsvermoedende echtgenoot.  Als die van zijn eerste schrik bekomen is wordt hij minstens even kwaad op haar als zij op hem is. Het komt tot een worsteling als hij probeert het geweer uit haar handen te wringen. Plots gaat het geweer af.

Zoals al lang beloofd: hier zijn de filmpjes waarin u zich van uw beste kant liet zien tijdens ons trouwfeest in Brussel. In willekeurige volgorde (wel de oren spitsen):

• Leen en Lien zijn het er niet mee eens 
• Leen en Lien maken zich verstaanbaar
• Lien en Bart vergissen zich 
• Carol uit Barcelona zegt tot ziens
• Dimi en Robby zingen tot ziens 
• Astrid wuift tot ziens 
• Astrid zingt “Zwijg maar” 
• Katrien en het lied van het dwergje 
• Tania en Koen geven goede raad uit eigen ervaring
• Sara en Sam lezen voor 
• Jasper en Kirsten pikken onze sleutels
• Luk en Magda evalueren
• Overijse girls springen in ‘t veld 
• Indra en Thomas zeggen proficiat
• Tim en Babs complimenteren de DJ
• Christine en Koen zeggen dankuwel
• Bert en Jo houden een wetenschappelijke uiteenzetting
• Hannes en Katrien zeggen waarom we moeten terug komen
• Tra I
• Tra II
• Tra III

En toen ging het licht uit…

• Tra IV 
• uncle Jim on the birds and the bees 
• Sam en Gwenn over de zin van dit alles
• Thomas en Jan zijn het roerend eens 

We  hebben  ons stamcafe gevonden, denk ik. In de film “Elisabethtown” (wie ‘m niet gezien heeft heeft niks gemist) maakt Orlando Bloom een louterende road trip, en stopt daarbij in een groezelige bruine kroeg in Memphis. Die kroeg heet Earnestine & Hazel’s, en ligt op twee minuten wandelen van ons appartement. Vrijdag zijn we er voor het eerst heen geweest. Toen we binnen kwamen stonden er meer mensen achter de bar dan ervoor. Wij begonnen dan maar te poolen. Plots stopte er een bus voor de deur en voor we het wisten vulde het cafe zich met kirrende meisjesvan rond de 20, allemaal verkleed als dieren. Voor ik het wist kon ik mijn keu niet meer strekken zonder minstens een van die deernes onwelvoeglijk te prikken. De DJ gaf er een draai aan en op een ikke en een gij stond heel die massa meiden wild met het lijf te zwaaien. Langzaamaan mengden zich andere gasten met de meiden en toen er nog een bus stopte vol jongens van dezelfde leeftijd, verkleed als respectievelijk samurai, cowboy, indiaan etc. was het hek helemaal van de dam. Blijkbaar was ‘t een fuif van een sorority en een fraternity club (zoals studentenverenigingen, maar dan gescheiden). Hier komen we nog.

 We’ve had a few of our 15 minutes when we ran into Scott Capizzo, a tv and film maker, on our way to Sedona, Arizona. We were on our honeymoon and it was the day we spent with Jasper and Kirsten. Mr. Capizzo was making a tv show for a Nantucket Island tv station. He traveled all around the US and simply collected stories. Ours was one of them.