The adventures of Heather, Wiet & Miles

Vrienden architecten: Louisville, Kentucky wordt de bestemming van onze volgende citytrip..  

Finally I fulfilled all the assignments, and unmasked the duck-killer. My reward was a bike! Everybody out there: the best family and friends in the world are taken; they’re mine. Sorry.

 Last saturday we started looking for an apartment. Today we signed the lease. Next saturday we’ll move in. We were not in a hurry, if that’s what you think.  Heather just did the right research, and we were a bit lucky. The apartment is part of the former train station “Union Station” on South Main, the south part of downtown. When the number of train passengers started to decline from the fifties onward, so did this neighbourhood. Now it’s surfacing again with new businesses, restaurants and art galleries, not to mention the Lorraine Motel (where Martin Luther King got shot) remodeled into the Museum of Civil Rights. The train station is still in use, but large parts of the huge building were turned into apartments. And no, our apartment is not right next to the railroad tracks. We’re at the back end of the building, facing south, and we won’t be bothered by too many trains. And yes, mom, it’s a safe neighbourhood. The apartment is on the ground floor of a one storey building, and the front door opens right onto our private sidewalk. It has high ceilings, giant windows, a very industrial feel (concrete floors, brick walls, steel beams, and uncovered ducts), and two bedrooms. And it’s not too expensive. And did I mention that we’re very excited about it? 645 South Main Street, number: 112, Memphis, TN 38103. Welcome!

 Gisteren zat ik vrolijk te tekenen op kantoor toen de sirenes afgingen. Ondertussen ben ik eraan gewend; elke woensdag gaan de sirenes af, bij wijze van oefening. Alleen: gisteren was een dinsdag. Verwarring. Mijn collega’s werken rustig verder. Toch even op verkenning gaan. Donna, de secretaresse en patroonheilige van Hord Architects volgt de situatie op de voet. Groene en rode vlekken trekken schuin voorbij op haar scherm. “Dit zijn wij” zegt ze met de glimlach, en ze toont een punt op het scherm, duidelijk in het pad van een van die agressieve rode vlekken.  Heather – die toevallig ook bij mij op kantoor was – vraagt of we niet beter van de ramen zouden weg blijven. “Misschien wel ja” luidt het cryptische antwoord. Meer verwarring. Heather en ik gaan naar de kelder – waar een zwembad en strandstoelen ons verwelkomen. Op hetzelfde moment stoppen de sirenes. Nog meer verwarring. Toch maar terug naar boven. Carter (mijn baas) komt zijn kantoor uit, GSM in de hand, en zegt dat iedereen onmiddellijk naar de kelder moet. Dus daar zitten we dan met z’n zessen, GSM aan het oor gekluisterd (alweer ongeloof over het feit dat ik er geen heb): “Are you okay? Where are you?” De bewoners van de appartementen in ons gebouw zijn ook afgedaald, met mondvoorraad, draagbare radio en huisdieren. Alle programma’s op de radio zijn vervangen door onheilsprofeten van het Amerikaans KMI: “…hagel ter grootte van golfballen.” Uiteindelijk komt dan toch het verlossende telefoontje, en kunnen we terug naar boven. Na wat heen en weer bellen met Heather’s ouders besluiten we naar huis te rijden. Weinig verkeer op straat, maar eveneens weinig afgerukte takken of ledematen, en overal elektriciteit. Het valt dus wel mee blijkbaar. In Collierville hebben ze amper regen gezien, laat staan een tornado. Toch gaan de sirenes af, en iemand spreekt onverstaanbaar Engels door een luidspreker. Hij had evengoed “De Chinezen vallen aan” kunnen roepen; het lijkt wel oorlog. We hebben goed geslapen. Pas vandaag bleek dat we geluk hebben gehad. 54 Doden in heel het land, waarvan het gros hier in Tennessee. In het zuiden van Memphis zijn een shopping mall en een opslagplaats ingestort. Toch jammer dat ik die tornado niet van wat dichter bij heb gezien…